حضرت نوح (ع)، نبیِ اولوالعزم، شخصیتی برجسته در تاریخ بشریت است که داستان زندگی و رسالت پُرماجرای او در کتب آسمانی، به ویژه قرآن کریم و تورات، به تفصیل بیان شده است. یکی از ابعاد شگفت‌انگیز زندگی این پیامبر الهی، عمر طولانی ایشان است که موضوعی مورد بحث و تفاسیر مختلف در میان مفسران و مورخین بوده است.

ابهام در قرآن:

در قرآن کریم، به طور مستقیم به تعداد سال‌های عمر حضرت نوح (ع) اشاره‌ای نشده است. اما در آیه ۱۴ سوره عنکبوت، به طول رسالت ایشان اشاره شده است:

وَ لَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِیهِمْ أَلْفَ سَنَه إِلاّ خَمْسِینَ عاماً (ما نوح را به سوى قومش فرستادیم و او در میان آنها هزار سال به جز پنجاه سال، درنگ کرد).

برخی مفسران معتقدند این آیه به تمام عمر حضرت نوح (ع) اشاره دارد، در حالی که عده‌ای دیگر آن را صرفاً بیانگر مدت رسالت ایشان می‌دانند.

تفسیرهای مختلف:

۹۵۰ سال:
برخی روایات، عمر حضرت نوح (ع) را ۹۵۰ سال ذکر می‌کنند. در این تفسیر، ایشان در ۴۸۰ سالگی به نبوت رسیدند، ۱۲۰ سال مردم را دعوت کردند، ۶۰۰ ساله بودند که طوفان آغاز شد و پس از طوفان نیز ۳۵۰ سال دیگر زندگی کردند.

بیش از ۹۵۰ سال:
در برخی روایات دیگر، عمر حضرت نوح (ع) را به مراتب بیشتر از ۹۵۰ سال، مانند ۱۴۵۰، ۲۳۰۰، ۲۴۵۰ یا ۲۸۰۰ سال، ذکر کرده‌اند. این روایات، بخشی از عمر ایشان را به قبل از نبوت، بخشی به دوران رسالت و تبلیغ و بخشی دیگر به بعد از طوفان و فرود آمدن از کشتی نسبت می‌دهند.

تفسیر نمادین:
برخی مفسران نیز معتقدند که عدد “هزار سال” در آیه قرآن، نمادین و کنایه‌ای از طولانی بودن رسالت و عظمت مقام حضرت نوح (ع) است.

تفاوت در منابع تاریخی:

در منابع تاریخی، از جمله تورات، عمر حضرت نوح (ع) از ۹۳۰ سال تا ۲۵۰۰ سال ذکر شده است. همچنین، در مورد اتفاقاتی مانند زمان مبعوث شدن و مدت زمانی که پس از طوفان زندگی می‌کرد، اختلافات زیادی وجود دارد.

عوامل مؤثر در طول عمر:

شرایط آب و هوایی:
برخی معتقدند که در زمان حضرت نوح (ع)، شرایط آب و هوایی زمین مساعدتر و سالم‌تر از دوران کنونی بوده و این امر در افزایش طول عمر ایشان نقش داشته است.

ژن‌های خاص:
احتمال دارد که حضرت نوح (ع) از نظر ژنتیکی دارای ویژگی‌های خاصی بوده‌اند که به ایشان امکان زندگی طولانی‌تر را می‌داده است.

خواست و مشیت الهی:
طول عمر طولانی حضرت نوح (ع) را می‌توان به عنوان معجزه‌ای الهی و نشانه قدرت خداوند دانست.

اهمیت عمر طولانی:

فرصت کافی برای رسالت:
عمر طولانی حضرت نوح (ع) به ایشان فرصت کافی برای دعوت و تبلیغ دین الهی و هدایت قوم خود را می‌داد.

صبر و استقامت:
صبوری و استقامت حضرت نوح (ع) در برابر مخالفت‌ها و سختی‌ها در طول این مدت طولانی، درس آموزنده‌ای برای همه انسان‌ها است.

معجزه الهی:
طول عمر ایشان می تواند به عنوان معجزه ای الهی و نشانه قدرت خداوند باشد.

نتیجه‌گیری:

با توجه به اختلافات موجود در منابع مختلف و تفاسیر گوناگون، تعیین دقیق عمر حضرت نوح (ع) دشوار است. با وجود این، می‌توان گفت که ایشان عمری بسیار طولانی داشته‌اند. این عمر طولانی، به ایشان فرصت کافی برای دعوت

در این نوشتار، به بررسی احکام شرعی قرض به شرط زیاده، که در اصطلاح فقهی به آن “ربا” گفته می‌شود، می‌پردازیم.

تعریف ربا:

ربا به معنای شرط کردن هر نوع زیاده و منفعت‌ مادی یا غیرمادی در ضمن عقد قرض، به نفع قرض‌دهنده یا شخص ثالث است. به عبارت ساده‌تر، ربا یعنی دریافت هرگونه سود یا منفعتی مازاد بر اصل پول قرض داده شده.

چرا ربا در اسلام حرام است؟

دلایل متعددی برای حرمت ربا در اسلام وجود دارد، از جمله:

ظلم به قرض‌گیرنده: ربا باعث می‌شود که قرض‌گیرنده تحت فشار و ستم قرار گرفته و مجبور به پرداخت مبالغی بیش از آنچه که دریافت کرده است، شود.
اخلال در نظام اقتصادی: ربا باعث می‌شود که پول به جای اینکه در فعالیت‌های تولیدی و اقتصادی به کار گرفته شود، در چرخه رباخواری و سودجویی قرار گرفته و از رونق تولید و اشتغال بکاهد.
مفاسد اجتماعی: ربا باعث ایجاد کینه و دشمنی بین افراد جامعه و بروز مفاسد اجتماعی می‌شود.

انواع ربا:

ربا صور مختلفی دارد که برخی از آنها عبارتند از:

قرض دادن پول با شرط دریافت سود
قرض دادن کالایی با شرط دریافت کالای مشابه با ارزش بیشتر
تمدید مهلت پرداخت قرض با شرط دریافت سود
پیش‌خرید کالایی با قیمتی بیشتر از قیمت روز
شرط انجام کار یا خدمتی به نفع قرض‌دهنده
شرط وکالت یا ضمانت به نفع قرض‌دهنده

حکم شرعی ربا:

ربا در اسلام از گناهان کبیره و حرام است و قرض‌دهنده و قرض‌گیرنده هر دو مرتکب گناه می‌شوند و تمام فقهای اسلام بر حرمت آن اتفاق نظر دارند.

توبه از ربا:

اگر کسی مرتکب ربا شده است، باید از خداوند توبه کند و اصل قرض را به قرض‌گیرنده برگرداند.

تشخیص ربا:

تشخیص ربا در برخی موارد دشوار است و به تخصص فقهی نیاز دارد. با این حال، می‌توان به طور کلی گفت که هرگونه شرطی که در ضمن عقد قرض به نفع قرض‌دهنده باشد و مازاد بر اصل پول قرض داده شده باشد، ربا محسوب می‌شود.

راه‌های پیشگیری از ربا:

آگاهی از احکام شرعی ربا
خودداری از قرض دادن به شرط زیاده
استفاده از وام‌های قرض‌الحسنه
ترویج فرهنگ قرض‌الحسنه

نکته:

در این نوشتار سعی شده است که به طور خلاصه و گویا به موضوع ربا پرداخته شود. برای مطالعه عمیق‌تر این موضوع، می‌توانید به منابع فقهی و احادیث اسلامی مراجعه کنید.

امید است که این مطلب برای شما مفید بوده باشد.

سوره شمس، نود و یکمین سوره قرآن کریم، همچون خورشیدی درخشان در میان آیات الهی می‌درخشد و تابش انوار هدایت و برکت را به ارمغان می‌آورد. این سوره مبارکه که در زمره سوره‌های مکی قرار دارد، از ۱۵ آیه نورانی تشکیل شده و دربردارنده فضایل و خواص شگفت‌انگیزی است که زندگی انسان را متحول می‌سازد.

نامگذاری

نام “شمس” برای این سوره برگرفته از اولین آیه آن است که خداوند متعال به خورشید و تابندگی آن سوگند یاد می‌کند. این نامگذاری، عظمت و شکوه این مخلوق شگفت‌انگیز الهی را به تصویر می‌کشد و یادآور منبع نور و حیات در جهان هستی است.

فضایل و خواص

سوره شمس سرشار از فضایل و خواصی است که در روایات و احادیث متعددی از ائمه معصومین (ع) به آنها اشاره شده است. از جمله این فضایل و خواص می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

موفقیت در هر کار: قرائت مداوم سوره شمس، توفیق و کامیابی را در تمامی مراحل زندگی به ارمغان می‌آورد.
افزایش روزی: این سوره مبارکه، روزی و برکت الهی را برای انسان افزایش می‌دهد و او را از تنگدستی و مضیقه نجات می‌بخشد.
رفع اضطراب و بیماری تنفسی: نوشیدن آب شسته شده سوره شمس، آرامش را به قلب مضطرب انسان هدیه می‌دهد و التیام بخش بیماری‌های تنفسی است.
حاجت روایی: قرائت سوره شمس با نیت ازدواج، راه را برای رسیدن به معشوق هموار می‌کند و مقدمات وصلت نیکو را فراهم می‌آورد.
افزایش محبت: این سوره مبارکه، مهر و محبت را در دل‌ها افزون می‌کند و کانون خانواده را گرمی و صمیمیت می‌بخشد.
دفع دشمن: قرائت سوره شمس با نیت دفع دشمن، یاری خداوند متعال را در دفع شر دشمنان آشکار و پنهان به همراه دارد.
زیبایی صورت: تلاوت شبانه سوره شمس، نوری الهی به چهره انسان می‌بخشد و زیبایی و طراوت را به ارمغان می‌آورد.
ثواب اخروی: قرائت سوره شمس در روز قیامت، شفیع و گواه انسان در محضر الهی خواهد بود و پاداش‌های بی‌شماری را برای او به ارمغان می‌آورد.

نحوه قرائت

برای بهره‌مندی از فضایل و خواص سوره شمس، می‌توان آن را در هر زمان و مکانی قرائت کرد. با این حال، قرائت این سوره در برخی از اوقات فضیلت بیشتری دارد، از جمله:

نمازهای عید فطر و عید قربان: مستحب است در رکعت دوم یا اول این نمازها، سوره شمس قرائت شود.
روز دحوالارض: در این روز که به عنوان روز فضیلت زمین شناخته می‌شود، می‌توان دو رکعت نماز خواند و در هر رکعت بعد از حمد، پنج بار سوره شمس را قرائت کرد.
شب‌های امتحان: قرائت سوره شمس در شب‌های امتحان، حافظه را تقویت می‌کند و آرامش را به داوطلبان می‌بخشد.
برای حاجت روایی: به مدت سه روز از روز چهارشنبه تا جمعه، هنگام طلوع آفتاب، سه بار سوره شمس را قرائت کنید و در جایی که به عبارت “فَأَلْهَمَهَا” رسیدید، حاجت خود را از خدا طلب کنید.

سخن پایانی

سوره شمس، گنجینه‌ای از نور و برکت الهی است که با قرائت و تدبر در آن، می‌توان مسیر زندگی را به سوی سعادت و رستگاری ابدی رهسپار شد. نور تابنده این سوره، تاریکی‌ها را از قلب و روح انسان می‌زداید و او را در پرتو عنایات الهی قرار می‌دهد.

توصیه‌ها:

برای بهره‌مندی بیشتر از فیوضات سوره شمس، با وضو و طهارت کامل آن را قرائت کنید.

عباس بن عبدالمطلب، عموی پیامبر اسلام (ص) و جد خلفای عباسی، شخصیتی برجسته در تاریخ اسلام بود. او در دوران کودکی و نوجوانی با پیامبر (ص) همبازی بود و در طول زندگی خود از ایشان حمایت می‌کرد. عباس در واقعه‌هایی مانند هجرت، جنگ بدر و فتح مکه نقشی کلیدی ایفا کرد.

مقدمه:

عباس بن عبدالمطلب در سال ۵۶ قبل از هجرت در مکه متولد شد. او از همان دوران کودکی با پیامبر (ص) همبازی و دوست بود. عباس در دوران جوانی به ثروت و مقام دست یافت و به عنوان یکی از بزرگان قریش شناخته می‌شد.

حمایت از پیامبر (ص):

عباس اگرچه در ابتدا به اسلام نیاورده بود، اما از پیامبر (ص) در برابر مخالفان حمایت می‌کرد. او در جریان تحریم شعب ابی طالب، از پیامبر (ص) و دیگر مسلمانان حمایت مالی و معنوی می‌کرد. عباس همچنین در بیعت عقبه دوم که قبل از هجرت پیامبر (ص) به مدینه رخ داد، حضور داشت و از پیامبر (ص) حمایت کرد.

اسلام آوردن:

عباس در مورد زمان اسلام آوردن عباس روایات مختلفی وجود دارد. برخی منابع معتقدند که او پس از جنگ بدر به اسلام گروید، در حالی که برخی دیگر معتقدند که قبل از آن مسلمان شده بود. به هر حال، عباس پس از اسلام آوردن به پیامبر (ص) ایمانی راسخ آورد و در بسیاری از جنگ‌ها و امور مهم در کنار ایشان بود.

نقش در وقایع مهم:

عباس در واقعه‌های مهمی مانند هجرت، جنگ بدر و فتح مکه نقشی کلیدی ایفا کرد. در هجرت، او پیامبر (ص) را تا مدینه همراهی کرد و در جنگ بدر، از پیامبر (ص) و مسلمانان در برابر مشرکان دفاع کرد. عباس همچنین در فتح مکه، که نقطه عطفی در تاریخ اسلام بود، نقشی مهم داشت.

مرگ و میراث:

عباس بن عبدالمطلب در سال ۳۲ هجری قمری در مدینه درگذشت. او در قبرستان بقیع در کنار امام حسن (ع)، امام سجاد (ع) و امام باقر (ع) به خاک سپرده شد. عباس در تاریخ اسلام به عنوان حامی وفادار پیامبر (ص) و شخصیتی با فضیلت شناخته می‌شود.

نکات قابل توجه:

عباس بن عبدالمطلب در دوران کودکی و نوجوانی با پیامبر (ص) همبازی بود.
او در دوران جوانی به ثروت و مقام دست یافت و به عنوان یکی از بزرگان قریش شناخته می‌شد.
عباس از پیامبر (ص) در برابر مخالفان حمایت می‌کرد و در بسیاری از جنگ‌ها و امور مهم در کنار ایشان بود.
او در واقعه‌های مهمی مانند هجرت، جنگ بدر و فتح مکه نقشی کلیدی ایفا کرد.
عباس بن عبدالمطلب در تاریخ اسلام به عنوان حامی وفادار پیامبر (ص) و شخصیتی با فضیلت شناخته می‌شود.

زهیر بن قین بجلی، یکی از یاران برجسته‌ی امام حسین (ع) در واقعه‌ی عاشورا بود. او به شجاعت، فداکاری و ایمان راسخ خود شهرت داشت.

زندگی‌نامه:

متولد: کوفه
وفات: روز عاشورا، ۶۱ هجری قمری (۶۸۰ میلادی)
محل شهادت: کربلا
سمت: فرمانده جناح راست لشکر امام حسین (ع) در واقعه‌ی عاشورا

پیوستن به امام حسین (ع):

زهیر در ابتدا از حامیان عثمان بود. اما در مسیر بازگشت از حج به کوفه، با امام حسین (ع) ملاقات کرد و تحت تاثیر سخنان ایشان قرار گرفت. او به امام حسین (ع) پیوست و تا شهادت در کنار ایشان ماند.

سخنرانی در ذوحسام:

هنگامی که کاروان امام حسین (ع) به ذوحسام رسید، زهیر در حضور یاران امام (ع) و لشکر یزید سخنرانی کرد و به تشریح ظلم و ستم یزیدیان و حقانیت امام حسین (ع) پرداخت.

شب عاشورا:

در شب عاشورا، امام حسین (ع) به یاران خود اجازه داد تا اگر می‌خواهند، او را ترک کنند. زهیر در این شب با سخنان حماسی خود، وفاداری خود به امام (ع) را به اثبات رساند و گفت: “به خدا سوگند، هزار بار کشته شوم و زنده شوم باز هم در رکاب تو خواهم بود.”

روز عاشورا:

در روز عاشورا، زهیر فرماندهی جناح راست لشکر امام حسین (ع) را بر عهده داشت. او در میدان نبرد شجاعت بسیاری از خود نشان داد و تعداد زیادی از دشمنان را به هلاکت رساند.

شهادت:

زهیر در نهایت در نبردی تن به تن با دشمنان به شهادت رسید. امام حسین (ع) پس از شهادت زهیر، برای او دعا کرد و قاتلان او را لعنت فرستاد.

آرامگاه:

مزار زهیر بن قین بجلی در کنار حرم امام حسین (ع) در کربلا قرار دارد.

ویژگی‌ها:

شجاعت
فداکاری
ایمان راسخ
بصیرت
وفاداری

نقش زهیر در واقعه‌ی عاشورا:

زهیر بن قین بجلی از جمله یاران برجسته‌ی امام حسین (ع) بود که با شجاعت و فداکاری خود، در حفظ جان امام (ع) و یارانش نقش مهمی ایفا کرد. او همچنین با سخنرانی‌های خود، یاران امام (ع) را به استقامت و پایداری در برابر دشمنان تشویق می‌کرد.

پیام‌های واقعه‌ی عاشورا:

شهادت زهیر بن قین بجلی و دیگر یاران امام حسین (ع) درس‌های زیادی برای ما دارد. از جمله این درس‌ها می‌توان به اهمیت فداکاری در راه حق، ایستادگی در برابر ظلم و ستم، و وفاداری به امامان معصوم (ع) اشاره کرد.

منابع:

زیارت ناحیه مقدسه
مقتل الحسین (ع)
تاریخ طبری

در نیمه شعبان سال ۲۵۵ هجری قمری، در شرایطی که ظلمت و ستم عباسیان بر زمین حاکم بود، نوری از شهر سامرا طلوع کرد و جهان را منور ساخت. در این شب مبارک، امام مهدی (عج)، منجی عالم بشریت، چشم به جهان گشودند.

اما ولادت امام زمان (عج) در دورانی پر از چالش و سختی رخ داد. امام حسن عسکری (ع)، پدر بزرگوار ایشان، تحت نظر شدید خلیفه عباسی قرار داشتند و از هرگونه فعالیت سیاسی و اجتماعی محروم شده بودند.

وضعیت شیعیان در عصر امام حسن عسکری (ع):

فشار و اختناق سیاسی:
امام حسن عسکری (ع) به طور مرتب توسط ماموران خلیفه کنترل می‌شدند.
حتی ایشان را به همراه برخی از شیعیان به زندان انداختند.
شیعیان از هرگونه فعالیت فرهنگی و سیاسی محروم شده بودند.

ستم عباسیان:
عباسیان نه تنها امام حسن عسکری (ع) و شیعیان را مورد آزار و اذیت قرار می‌دادند، بلکه به طور کلی با هرگونه مخالفت و دگراندیشی سرکوب می‌کردند.
زندان‌ها پر از زندانیان سیاسی و مذهبی بود.
بسیاری از شیعیان مجبور به فرار از خانه و کاشانه خود شده بودند.

با وجود این شرایط سخت، نور امید در دل شیعیان خاموش نشد.

بشارت پیامبر اکرم (ص) به تولد امام مهدی (عج):
پیامبر اکرم (ص) در روایات متعددی، ظهور امام مهدی (عج) را نوید داده بودند.
این احادیث توسط راویان و محدثان شیعه و سنی نقل شده است.

امید به آینده‌ای روشن:
شیعیان با وجود سختی‌ها، به وعده الهی مبنی بر ظهور امام مهدی (عج) و برقراری عدالت و صلح در جهان ایمان داشتند.
ولادت امام زمان (عج) امیدی دوباره در دل شیعیان زنده کرد و به آنها قوت قلب داد.

چگونگی ولادت امام زمان (عج):

روایت حکیمه خاتون:
حکیمه خاتون، عمه امام حسن عسکری (ع)، در روایتی詳細، ماجرای ولادت امام زمان (عج) را شرح داده‌اند.
طبق این روایت، امام حسن عسکری (ع) حکیمه خاتون را به منزل خود دعوت می‌کنند و به او خبر از ولادت فرزندشان در آن شب می‌دهند.
حکیمه خاتون شاهد معجزات متعددی در هنگام ولادت امام زمان (عج) هستند.

نام‌ها و القاب امام زمان (عج):

امام زمان (عج) القاب متعددی دارند، از جمله:
بقیه الله
حجت
مهدی
قائم
منتظر
و …

منابع:

کتاب چشم به راه حضرت مهدی (عج)
اندیشه قم

سجده، قلب عبادت و اوج خشوع بنده در برابر پروردگار است. در این نوشتار، به شرح آداب و احکام این رکن رکین نماز می‌پردازیم.

سجده چیست؟

سجده، نهادن پیشانی و هفت عضو دیگر بدن بر زمین به نشانه خضوع کامل در برابر خداوند متعال است. این عمل، از ارکان واجب نماز بوده و در هر رکعت دو بار انجام می‌شود.

اهمیت سجده:

نزدیک‌ترین حالت انسان به خدا: امام صادق (ع) می‌فرمایند: «سجده، نزدیک‌ترین حالت بنده به خداوند است.» (بحارالانوار، ج ۷۸، ص ۲۴۵)
نورانی شدن قلب: امام صادق (ع) می‌فرمایند: «نورانیت را در گریه و سجده یافتم.» (بحارالانوار، ج ۷۱، ص ۱۱۴)
غفران الهی: امام علی (ع) می‌فرمایند: «هر کس چهل سجده با خضوع و خشوع انجام دهد، خداوند چهل گناه او را می‌آمرزد.» (نهج البلاغه، حکمت ۲۷۹)
شستشوی گناهان: امام باقر (ع) می‌فرمایند: «هر قطره اشک که در سجده از چشمانت جاری شود، گناهی را می‌آمرزد.» (بحارالانوار، ج ۷۱، ص ۱۱۶)

آداب سجده:

ذکر: در سجده باید ذکرهای واجب و مستحب را زمزمه کرد. ذکر واجب سجده، سه بار گفتن «سبحان الله» یا یک بار گفتن «سبحان ربی الاعلی و بحمده» است.
خشوع: سجده باید با نهایت خضوع و خشوع انجام شود و از هرگونه غرور و خودبزرگ‌بینی پرهیز شود.
استرخاء: در سجده باید تمام اعضای بدن آرام و رها باشند.
توجه: در سجده باید تمام حواس و افکار متوجه خداوند متعال باشد.
تمدید: سجده را می‌توان طولانی‌تر از رکوع انجام داد.

مستحبات سجده:

گفتن ذکرهای مختلف مانند «یا الله» و «یا رب»
دعا و نیایش
صلوات فرستادن
بوسیدن محل سجده
گریه کردن در سجده

مکروهات سجده:

خواندن قرآن در سجده
فوت کردن به محل سجده
بلند کردن سر قبل از تمام شدن ذکر

موارد بطلان سجده:

عمداً ذکر واجب را ترک کردن
عمداً پیشانی را از محل سجده برداشتن
سجده بر چیزی که سجده بر آن صحیح نیست

محل سجده:

سجده باید بر زمین یا چیزی که از زمین می‌روید و پاک و خوردنی و پوشیدنی نباشد انجام شود. سجده بر فرش و موکت نیز اشکالی ندارد.

انواع سجده:

سجده واجب: سجده‌ای که در نماز و سایر عبادات واجب است.
سجده مستحب: سجده‌ای که انجام آن ثواب دارد، ولی واجب نیست.
سجده سجود: سجده‌ای که برای شکرگزاری یا دفع بلا انجام می‌شود.
سجده تلاوت: سجده‌ای که در هنگام قرائت برخی آیات قرآن انجام می‌شود.

سجده برای غیر خدا حرام است.
زنان در سجده باید آرنج‌ها و شکم خود را بر زمین بگذارند.
مردان در سجده باید آرنج‌ها و شکم خود را از زمین جدا نگه دارند.

امید است با انجام سجده‌ای صحیح و خالصانه، به مقام قرب الهی نائل شویم.

سید ابن طاووس، با نام کامل سید علی بن موسی بن جعفر بن طاووس، معروف به سید رضی الدین، یکی از نوادگان حسن بن علی و حسین بن علی بود. او فقیه، متکلم، مورخ و منجم شیعه بود و به دلیل آثار متعدد و کتابخانه‌اش، شهرتی بین دانشمندان مسلمان به دست آورد.

تولد و مرگ:
سید ابن طاووس در ۱۵ محرم ۵۸۹ قمری در شهر حله متولد شد و در ۵ ذی القعده ۶۶۴ قمری در همان شهر درگذشت.

زندگی خانوادگی:
والده‌اش دختر شیخ ورّام بود و پدرش، ابوابراهیم سعدالدین موسی بن جعفر، یکی از علمای قرن هفتم بود.

همسر:
همسر او زهرا خاتون، دختر وزیر ناصر بن مهدی بود.

شاگردان:
میان شاگردانش، عبارتند از: سدیدالدین حلی، حسین ابن حسن سئری، ابوالقاسم حسین ابن ذوالفقار ملقب به شیخ اعظم البرکات، امام احمد ابن طاووس، سید عباس ابن علی الطاووس، سید عبدالکریم ابن عباس الطاووس، و سید علی ابن رضی الدین علی.

زندگی اجتماعی و سیاسی:
علی رغم شهرتش به عنوان یک فقیه و عارف، ابن طاووس به سیاست و زندگی سیاسی نیز می‌اندیشید. او حتی کتاب الاصطفاء فی تاریخ الملوک و الخلفاء را برای تربیت فرزندانش در زمینه سیاست نوشت.

نقابت و فعالیت‌های سیاسی:
ابن طاووس در زمان خلافت عباسی، در امور سیاسی نقابت داشت و با ابن علقمی، وزیر شیعه مذهب، دوستی داشت. اما از پذیرش مناصب حکومتی اجتناب کرد.

زندگی تحت حکومت مغولان:
پس از فتح بغداد توسط هولاکو خان، ابن طاووس به دستور او، منصب نقابت را پذیرفت.

وفات:
ابن طاووس در سن ۷۵ سالگی در بغداد درگذشت و در شهر حله به خاک سپرده شد.

ایشان مستقیماً با امام زمان ارتباط داشته و به او اسماعظم داده شده است.