مطالعه جدیدی نشان می‌دهد که جفت نقشی اساسی در ابتلای برخی زنان به دیابت بارداری ایفا می‌کند.

به گزارش خبرگزاری مهر، دانشمندان در بررسی‌های خود دریافتند که نقص در عملکرد ژنی به نام “فاکتور رشد شبه انسولین ۱” (IGF-۱) در جفت، با مقاومت به انسولین در دوران بارداری مرتبط است.

نقش کلیدی جفت در بروز دیابت بارداری

«ماری فرانس هیورت»، سرپرست این تحقیق و استادیار پزشکی جمعیت در دانشگاه هاروارد، در این باره می‌گوید: “جفت به عنوان تنظیم کننده اصلی تغییرات در فیزیولوژی انسولین در طول بارداری، محتمل‌ترین منبع هورمون‌هایی است که منجر به دیابت بارداری می‌شوند.”

دیابت بارداری که از هر هفت بارداری یک مورد را تحت تاثیر قرار می‌دهد، می‌تواند عوارض متعددی را در دوران بارداری و زایمان به دنبال داشته باشد.

نقش هورمون IGF-۱ در بروز مقاومت به انسولین

تحقیقات پیشین نشان داده بود که مقاومت به انسولین عامل اصلی دیابت بارداری است، اما دلیل دقیق این مقاومت نامشخص بود.

در این مطالعه، محققان با بررسی نمونه‌های بافت جفت از طریق آنالیز ژنتیکی، ۱۴ ژن مرتبط با مقاومت به انسولین را شناسایی کردند.

نتایج نشان داد که قوی‌ترین ارتباط با ژن IGF-۱ است که مسئول تنظیم اثرات هورمون رشد در بدن است. هورمون تولید شده توسط این ژن، با هورمون انسولین ارتباط داشته و بر نحوه پردازش قند خون توسط سلول‌ها تأثیر می‌گذارد.

IGF-۱: کلیدی برای پیش‌بینی و پیشگیری از دیابت بارداری

قابل ذکر است که سطح هورمون IGF-۱ در طول بارداری افزایش می‌یابد و در زنان باردار تا پنج برابر بیشتر از حد معمول است.

به گفته محققان، سطوح پایین IGF-۱ در اوایل بارداری، می‌تواند نشان‌دهنده خطر ابتلا به دیابت بارداری باشد، زیرا سطوح بالاتر این هورمون با مقاومت کمتر به انسولین مرتبط است.

نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که سطوح پایین IGF-۱ در خون در سه ماهه اول بارداری، به طور مستقل از سایر عوامل خطر مانند اضافه وزن، می‌تواند ابتلا به دیابت بارداری را در آینده پیش‌بینی کند.

امید به آینده‌ای بدون دیابت بارداری

هیورت در بیانیه‌ای در دانشگاه هاروارد خاطرنشان کرد: “احتمالاً اندازه‌گیری سطوح IGF-۱ در سه ماهه اول بارداری، می‌تواند به شناسایی زودهنگام زنانی که در معرض خطر ابتلا به دیابت بارداری هستند کمک کند و فرصتی برای پیشگیری از این بیماری را فراهم سازد. امیدواریم تحقیقات بعدی به بررسی نقش این پروتئین در تنظیم قند خون در دوران بارداری بپردازد.”

این یافته‌ها نویدبخش چشم‌اندازی جدید در زمینه پیش‌بینی و پیشگیری از دیابت بارداری و در نهایت، ارتقای سلامت مادران و نوزادان در سراسر جهان است.

با افزایش سن، پاها به عنوان عضوی کلیدی در حرکت و تعادل، ممکن است با مشکلات مختلفی روبرو شوند. این مشکلات که می‌توانند ناشی از عوامل متعددی باشند، کیفیت زندگی افراد مسن را تحت تاثیر قرار داده و محدودیت‌هایی را برای آنها به وجود آورند. در این مقاله، به بررسی رایج‌ترین مشکلات پا در سالمندان، علل آنها و راه‌های درمان و پیشگیری می‌پردازیم.

انواع مشکلات رایج پا در سالمندان:

۱. آتروفی پد چربی:

با افزایش سن، چربی بدن به طور کلی کاهش می‌یابد، اما این کاهش در ناحیه پاها می‌تواند بیشتر مشهود باشد. از بین رفتن چربی در این قسمت، لایه‌ای که وظیفه‌ی محافظت از پا در برابر ضربه‌های روزانه را بر عهده دارد، از بین می‌برد و منجر به درد در کف پا و پاشنه می‌شود. استفاده از کفش‌های دارای بالشتک یا کفی‌های طبی، تزریق فیلر و سایر روش‌های درمانی می‌توانند در رفع این مشکل موثر باشند.

۲. نوروم مورتون:

این عارضه که در زنان مسن و افرادی که از کفش‌های پاشنه بلند یا پنجه تنگ استفاده می‌کنند، شایع‌تر است، با درد در قسمت جلوی پا یا احساس راه رفتن روی سنگ یا مرمر همراه است. تغییر نوع کفش، استفاده از پدهای مخصوص و ماساژ می‌تواند در بهبود این مشکل موثر باشد. در موارد شدید، ممکن است تزریق استروئید یا جراحی لازم باشد.

۳. ترک خوردن پاشنه:

کاهش تولید چربی و الاستین در پوست با افزایش سن، منجر به خشکی و انعطاف‌پذیری کمتر آن می‌شود. این امر، به خصوص در ناحیه پاشنه، می‌تواند باعث خشکی، ترک خوردگی و درد شود. استفاده از کرم‌های مرطوب‌کننده به طور منظم و در صورت نیاز، استفاده از پمادهای تجویزی می‌تواند در رفع این مشکل موثر باشد.

۴. التهاب کف پا:

این عارضه که با درد در کف پا و پاشنه همراه است، می‌تواند ناشی از عوامل مختلفی مانند فشار مکرر، اضافه وزن، صافی کف پا و آرتروز باشد. استراحت، یخ، داروهای مسکن بدون نسخه و کشش عضلات ساق پا می‌تواند در بهبود این مشکل موثر باشد.

۵. ناخن فرورفته:

گاهی اوقات، لبه ناخن (معمولاً در انگشت شست پا) داخل پوست فرو می‌رود و منجر به درد، تورم و عفونت می‌شود. استفاده از کفش‌های مناسب، کوتاه کردن صحیح ناخن‌ها و در موارد شدید، برداشتن ریشه ناخن توسط پزشک می‌تواند در رفع این مشکل موثر باشد.

۶. آرتروز:

آرتروز که با تخریب غضروف و ساییدگی استخوان‌ها همراه است، می‌تواند منجر به درد، سفتی و محدودیت حرکتی در مفاصل پا شود. درمان آرتروز شامل روش‌هایی مانند دارو، فیزیوتراپی و در موارد شدید، جراحی است.

۷. صافی کف پا:

در این عارضه، قوس کف پا از بین رفته و کف پا به طور کامل صاف می‌شود. صافی کف پا می‌تواند منجر به درد، خستگی و مشکلات تعادلی شود. استفاده از ارتوتیک، فیزیوتراپی، بریس و در موارد شدید، جراحی می‌تواند در رفع این مشکل موثر باشد.

۸. تاندونیت آشیل:

تاندون آشیل که در پشت مچ پا قرار دارد، در اثر افزایش سن و کاهش خونرسانی ضعیف می‌شود. این امر می‌تواند منجر به درد در پاشنه یا پشت مچ پا شود. استراحت، یخ، دارو و در موارد شدید، جراحی می‌تواند در رفع این مشکل موثر باشد.

۹. زخم پای دیابتی:

دیابت می‌تواند به اعصاب پا آسیب برساند و باعث شود افراد متوجه بریدگی‌ها یا زخم‌های کوچک نشوند. این زخم‌ها می‌توانند به عفونت‌های جدی تبدیل شده و در موارد شدید، منجر به قطع عضو شوند. کنترل قند خون، معاینه منظم پاها و مراقبت از زخم‌ها از جمله اقدامات پیشگیرانه و درمانی برای این عارضه هستند.

۱۰. نقرس:

نقرس نوعی آرتروز التهابی است که با درد شدید در مفاصل، به خصوص در انگشت شست پا همراه است. درمان نقرس شامل دارو، رژیم غذایی و در موارد شدید، جراحی است.